..................................................................

خشک مقدس
روزي «تنزن» و «اکيدو» با هم در راهی پر از گل و لاي مي رفتند. باران شديدي فرو مي ريخت. در پيچ راه به دختر زيبايي برخوردند، با کيمونو و شالي از حرير. دختر در گل و لاي نمي توانست از جاده عبور کند. تنزن بي درنگ به سويش رفت و او را از جاده هاي پر آب رد کرد.
اکيدو تا رسيدنشان به معبدي که مي بايست شب را در آن بيتوته کنند چيزي نگفت. در آنجا بود که نتوانست جلوي خودش را بگيرد. به رفيقش گفت: ما راهب ها نبايد به زنها نزديک شويم، به چه علت اين کار را کردي؟
تنزن گفت: من آن دختر را همانجا رها کردم. تو هنوز داري با خودت حملش مي کني؟

..................................................................

راه نجات
مردي در جهنم بود كه فرشته اي براي كمك به او آمد و گفت: من تو را نجات مي دهم براي اينكه تو روزي كاري نيك انجام داده اي. فكر كن ببين آن را به خاطر مي آوري يا نه؟
او فكر كرد و به يادش آمد كه روزي در راهي كه ميرفت عنكبوتي را ديد اما براي آنكه او را له نكند راهش را كج كرد و از سمت ديگري عبور كرد. فرشته لبخند زد و بعد ناگهان تار عنكبوتي پايين آمد و فرشته گفت تار عنكبوت را بگير و بالا برو تا به بهشت بروي. مرد تار عنكبوت را گرفت در همين هنگام جهنميان ديگر هم كه فرصتي براي نجات خود يافتند به سمت تار عنكبوت دست دراز كردند تا بالا بروند، اما مرد دست آنها را پس زد تا مبادا تار عنكبوت پاره شود و خود بيفتد كه ناگهان تار عنكبوت پاره شد و مرد دوباره به سمت جهنم پرت شد. فرشته با ناراحتي گفت: تو تنها راه نجاتي را كه داشتي با فكر كردن به خود و فراموش كردن ديگران از دست دادي. ديگر راه نجاتي براي تو نيست و بعد فرشته ناپديد شد.

On the wings of an eagle,
My love for you flies.
Soaring higher and higher,
And touching the skies.

I reached up above,
And pulled a star from the sky.
To place it within,
Your precious minds eye.

To dwell there forever,
As my love for you.
On the wings of our love,
Enduring and true.

I honor you my darling,
With all that I am.
Please darling please,
Will you be mine?

There are so many things,
My heart wants to say.
I love you sweetheart,
There is no other way.

Jo'Lene Tover,

هر چند که نمی دانم چه حسی دارم، اما می دانم که هنوز سرگردانم. حتی توان ناتوانی را نیز ندارم. زندگی را با "ای کاش" شروع نکردم که آن را به امید "شاید" و "اگر" طی بکنم. من نیازمند تو هستم ای پروردگار من. می دانم که بی تقصیر نیستم اما باور دارم که می گذری از تقصیر این بنده ی کوچکت.

آرزو داشتم که دنیا را تغییر دهم در حالی که خود هنوز تغییر نکرده ام. الان، اینجا، هنوز می خندم به دوران بی صبری ام. زمان را غنیمت ندانستم.  هر چند که هنوز دیر نشده. پس به خدا توکل می کنم و حرکت می کنم.