روابط عمومي شاخه آماتوري انجمن نجوم ايران

روز نجوم زمانی برای ترويج اخترشناسی و آشنا کردن عموم با زيباييهای آسمان شب و کاوش کيهان است. در اين روز اخترشناسان آماتور، پژوهشگران و ترويج دهندگان علم دست به دست می دهند تا سبب علاقه و آشنايي عمومی بيشتری نسبت به اين علم شوند. به کوشش شاخه آماتوری انجمن نجوم ايران در طی چند سال اخير اين برنامه در سراسر ايران گسترده شده و با همکاری گروه های نجوم در شهرهای مختلف برگزار شده است. اتحاديه نجوم که ارگان بين المللی بانی و هماهنگ کننده اين فعاليت است، در سال ۲۰۰۶ لوح تقدير بهترين برگزارکننده جهانی روز نجوم را به انجمن نجوم ايران به نمايندگی از جامعه نجوم ايران اهدا کرد. اين اتحاديه در سال جديد ميلادی پيشنهاد کرده است که روز دومی در تابستان نيز برای برگزاری روز نجوم اختيار شود تا کشورهايي که امکان برگزاری و شرايط اقليمی مناسب را در بهار ندارند بتوانند در اين برنامه مشارکت کنند.

وضعيت رصدي هلال رمضان 1428 

     الف) وضعيت هلال در روز رمضان: زمان و مکان مناسب برای رصد اين هلال روز چهارشنبه 21 شهريور 1386 از ساعت 11 تا 17 در شهرهای مختلف سراسر کشور می باشد. برای رؤيت اين هلال بهتر است از تلسکوپهای بزرگتر از 8 اينچ استفاده شود (هر چند مقدار پارامتر ir-m مدل مثلثی ايران نشان دهنده نياز به تلسکوپهای بزرگتر از 10 اينچ نيز می باشد). بهترين زمان برای رؤيت هلال در روز، حدود ساعت 14 می باشد که در اين زمان ارتفاع ماه و خورشيد برابر می شوند. پارامتر های لازم برای اين هلال در شهر های مختلف عبارتند از: 

 همانطور که مشاهده می شود، هر چه از جنوب به شمال می رويم، وضعيت رصدی هلال در روز بدتر شده و نياز به تلسکوپ قوی تری داريم. بهترين نقطه در بندر عباس (هر چند شرايط جوی مساعد نيست) و در اين منطقه می توان با دوربين های بيش از 150 ميليمتر گشودگی هلال را رؤيت نمود. بدترين نقطه نيز در شهر مشهد خواهد بود که به تلسکوپهای بزرگتر از 10 اينچ نياز است. تعقيب کردن اين هلال تا زمان غروب خورشيد از اهميت بالايي برخوردار است. هر چند به علت بدتر شدن وضعيت رصدی هلال در نزديکی افق، احتمال می رود هلال ساعاتی قبل از غروب خورشيد ازدست برود.

ب) وضعيت هلال شامگاهی رمضان: زمان و مکان مناسب برای رصد اين هلال از لحظه غروب خورشيد روز چهار شنبه 21 شهريور ماه 1386 فقط در مناطق جنوبی کشور می باشد. بر طبق نقشه زير در شهرهای زاهدان، کرمان، مهريز، شهررضا، مهران و اهواز احتمال رؤيت با ابزارهای اپتيکی با گشودگی 8 اينچ و بيشتر وجود دارد.

 در مناطق مختلف در ايرانشهر، جيرفت، جهرم و بوشهر برای رؤيت به ابزارهای با گشودگی 150 ميليمتر نياز است. در چابهار، ميناب، قشم و کيش نيز احتمال رؤيت با ابزارهای با گشودگی 120 ميليمتر امکان پذير است. هر چند محاسبات نشان می دهد رؤيت اين هلال در جزاير سه گانه تنب و ابوموسی با ابزارهای با گشودگی 80 ميليمتر امکان پذير است، اما همگی می دانيم که رطوبت بالا در اين مناطق، شرايط رصدی را خيلی سخت می کند. اين هلال در اکثر نقاط عربستان تنها با ابزار اپتيکی قابل رؤيت می باشد و تنها در بخش جنوبی عربستان (مرز يمن) احتمال رؤيت با چشم غير مسلح در شرايط آب و هوايي بسيار مطلوب ميسر می باشد. 

منبع: ugcs.ir

ساعت یک بعد از نیمه شب بود. بالای پشت بوم خونه، در حالی که دو دستم دور زانوها حلقه شده بود به سمت مشرق خیره شده بودم. آسمون هم اون شب، ما رو به میهمانی پذیرفته بود و پنجره اش رو باز گذاشته بود، هر چند هوا یه خرده گرم بود اما صاف و بدون ابر بود. اون شب آسمون مثل همیشه حال خاص خودش رو داشت. مریخ و الدبران که سرخی نورشون تداعی گر سرخی چشمان ثور بود با هم کناری از گوشه ی شرق رو پر کرده بودن. اون بالا هم هفت خواهر خوشه ی پروین با هم گرم گرفته بودن. عیوق هم سمت راست پایین تر از هفت خواهر خلوت کرده بود. ماه هم که دیگه نیازی به معرفی نداره، میهمان همیشگی آسمون زمین. وگا، الطیر و دنب هم کنسرت زیباشون رو در بالای گوشه ی غرب آسمون بر پا کرده بودن. اگه همین الان چشمات رو ببندی شاید بتونی آهنگ اونا رو بشنوی. اون شب، آندرومدا آنقدر حرف برای گفتن داشت که هیچ نگفت. فقط نگاه می کرد. شاید داشت ما رو رصد می کرد. راه شیری آسمون هم از ترس اینکه چراغ های این شهر، ستاره هاش رو بگیرن، خودش رو مخفی کرده بود.

یه گربه چند متر دورتر، در حالی که روی لبه ی پشت بام چنبره زده بود، به من خیره شده بود. چشماش هم مثل ستاره های بالای سرش درخشش خاصی داشت. انگار این گربه هم حرف هایی با ستاره های بالای سرش داشت. نمی دونم، شاید هم با من!

صدای موتور ماشین ها یی که گاه و بی گاه از خیابان اصلی، که بیشتر از پنجاه متر با خونمون فاصله نداشت، سکوت مه آلود شب رو می شکست. مثل شهاب هایی که گاهی دل آسمون رو می شکافند و به همان سرعتی که می آمدند، می رفتند. خوش به حال این شهاب ها که تو آسمون متولد می شن و همانجا هم می میرند. با اینکه عمرشون فقط چند ثانیه ست، اما همه ی استفاده رو از اون ها می کنن تا ارتباطی با زمینی ها برقرار کنن.

هنوز اونا رو درک نکردم. شاید می خوان با سوختنشون چیزی به ما بگن :

" ای انسانی که روی زمین به دنیا می آیی، روی زمین زندگی می کنی و درون زمین خاک می شوی، گاهی به آسمان نگاه کن. باشد که لحظه های زندگی ات را به غنیمت شماری."

ساعت نزدیک دو بود. وقتش بود که شکارچی از کمین گاه شرق بیرون بیاد و سرکی به شکارش بزنه. سنگینی چشمام خبر از غروبم می کرد. وقتش بود که از آسمون جدا بشم. دلتنگ بودم که تا چندین شب زحل رو نمی بینم. حد اقل تا چند روز دیگه سپیده دم، توی آسمون شرقی منتظر اونم. کنار زهره، الهه ی زیبایی منظومه ی شمسی.

از پله ها پایین رفتم. قبل از اون، نیم نگاهی به گوشه ی پشت بام انداختم. گربه بدون خداحافظی رفته بود.

این هم چند تا عکس از ماه گرفتگی ۲۸ آگوست ۲۰۰۷

بقیه ی عکس ها در ادامه ی مطلب

پسرک روی یکی از تاب های پارک نشسته بود. شاد و خندان تاب می خورد. صدای بچه ها یی که دنبال هم می کردند و شادیشان را با هم دیگه تقسیم می کردند، از دور به گوش می رسید. انگار که روی برگ های زرد و نارنجی پاییز قدم می زدی و صدای آهنگین برگ ها که در زیر هر قدم طنینی خاص داشت، تمام فضای اطراف را پر می کرد. بالاخره دخترک آمد. پسرک مثل همه ی جمعه های قبل منتظر دخترک بود تا با هم کوهنوردی کنند. پسرک کوله پشتی اش را به دوش کشید و به سمت دخترک رفت. اما امروز یک چیز فرق می کرد. دخترک کوله پشتی اش را امروز نیاورده بود. این دخترک، آن خنده های سابق را نداشت، خنده هایی که سنگ های کوه را به خرد شدن وا می داشت. امروز دخترک شاد نبود!

پسرک: "سلام... چی شده؟... چرا ناراحتی؟"

دخترک بدون هیچ مقدمه ای یک سیلی به صورت پسرک زد و فقط یک جمله گفت:

" لطفا من رو فراموش کن."

دخترک بدون هیچ حرف دیگه ای و  در حالی که سعی می کرد اشک هایش جاری نشوند، از پسرک دور شد.

جای سیلی دخترک روی صورت پسرک هنوز می سوخت. کوله پشتی از دوشش افتاد. نمی دانست چه اتفاقی افتاده بود. چیزی را که اتفاق افتاده بود درک نمی کرد. تنها جمله ای را که دخترک به زبون آورده بود برایش گنگ بود.

"من رو فراموش کن."

اما ... چرا؟!

پسرک، دخترک را دوست داشت. پسرک می دانست که دخترک هم او را خیلی دوست دارد. اما ...

"سلام ... آقا!"

پسرک به خود آمد. به دنبال منبع صدا اطرافش رو نگاه کرد. دختر بچه ی کوچکی را دید که در دستش تکه کاغذی گرفته بود.

پسرک در حالی که گوشه ی چشمش را با آستینش پاک می کرد گفت:

" سلام  فرشته کوچولو ... می تونم کمکی کنم؟"

دختر کوچولو در حالی که می خندید گفت:"من کمک نمی خوام! این کاغذ از کیف اون خانمی که شما رو زد افتاد من هم اون رو برداشتم و هر چی داد زدم اون خانم برنگشت. من هم این رو برای شما آوردم که به اون بدهید."

پسرک کاغذ را از دختر کوچولو گرفت و از او تشکر کرد. دختر کوچولو هم رفت که با بقیه ی بچه ها بازی کند.

پسرک نگاهی به آن کاغذ انداخت. آن کاغذ انگار که جواب آزمایشگاه بود. آزمایش به اسم دخترک بود. پسرک در حالی که هر لحظه نگرانی اش بیشتر می شد به دنبال نوع و جواب آزمایش بود. بالاخره اون چند خط رو پیدا کرد. آزمایش سرطان خون بود. جواب هم ... مثبت!

پسرک باور نمی کرد. باور نمی کرد آن دخترک شاد و سرزنده با اون خنده هایی که زمستان رو صدا می کردند، دخترکی که همیشه با او کوه را به زانو در می آورد، الان در آغوش مرگ باشد!

پسرک الان مفهوم اون سیلی رو درک کرد. دخترک هنوز او را دوست داشت. دخترک می خواست پسرک او را فراموش کند. چون که نمی خواست پسرک شاهد مرگ او باشد.

پسرک در حالی که بغض راه گلویش را بسته بود. به دنبال دخترک رفت. کوله پشتی هنوز کنار تاب روی زمین افتاده بود.