آنچه که دارم، آنچه که به دست می آورم و آنچه که دیگران در مورد من فکر می کنند، "من" نیستم. "من" را ذهن من می سازد.

ذهن من باغبان شخصیت وجودی من است. دانسته هایم را افزایش می دهم تا ندانسته هایم بیشتر شود. ذهنم جایگاهی برای رنج ها نیست. از این پس موج مثبت را جذب می کنم. هم اکنون در اندیشه ی موفقیت هستم. از این پس جملاتم را با فعل مضارع می گویم.

My Friend

My Friend when I think of you.
I think of all that we've been through.
All the times we argue and fight,
I know deep inside that it isn't right.
I, then feel bad and alot of pain.
It feels like I've fallen from the sky like the rain.
I love you dear friend with all of my heart.
But now that you're gone I've fallen apart.
I'm getting better as the days go by.
I wish sometimes this was all a big lie.
I pray to you every night.
It's like you're my fire, a burning light.
My dear friend, I miss you alot.
I still wonder why you were put in that spot.
I know you're in a place much better than here.
Watching and helping me with all of my fear.
Our friendship my dear friend,
we will have to the end.
Friends til the end is what we will be.
Someday we'll be together,
together you and me.

 What if life only lasted a day,
Do you think we'd appreciate it better?
What if life was like hell,
Do you think we would dream? 
About a life like we have now?
What if in life we had everything,
Do you think it would get boring?
Why want another life? 
Your life is perfect already

برگ های سرخ درختان و سردی هوا به آخر رسیدن پاییز و آغاز زمستان را جار می زنند. خیابان ها هنوز شلوغ بود. سردی هوا مانع از بیرون آمدن مردم نشده است. در گوشه و کنار، بودند کسانی که برای گذر از این زمستان سرد در حال آماده شدن هستند. چند متر پایین تر از چهار راه یک کودک دست در دست مادرش خوشحال از خرید یک کاپشن گرم نو لبخندی به چهره داشت. نبش چهار راه، دخترک در حالی که دست هایش را به هم می سایید تا گرم شوند، منتظر قرمز شدن چراغ راهنماست تا بتواند چند تا از گل هایش را به سرنشینان  خودرو ها بفروشد. مثل اینکه این روزها هوای دل آدم ها هم مثل هوای بیرون شده است شاید هم سردتر. این روزها آدم ها می خواهند سریعتر برسند. سریعتر کار کنند. سریعتر بخورند. سریعتر بخوابند و سریعتر بمیرند. گویی خط زندگیشان مانند ستون های عمودی ساعت شنی است، و تک تک دانه های شن در آن برای عبور از سوراخ کوچک زمان با هم به جدال می پردازند. چراغ راهنما سبز می شود. دخترک به کنار خیابان می رود. دو ساعت از غروب گذشته و هوا سردتر شده است. هنوز چند شاخه گل باقی مانده است. باید آنها را بفروشد تا بتواند پول داروی برادر کوچک بیمارش را تهیه کند. چراغ راهنما دوباره قرمز می شود.