ٍStars Twinkle

صفحه اصلی | آرشيو مطالب | تماس با من | وبلاگ رسانه

کریسمس نزدیک بود. شب بود. آسمان برف می بارید. انگار اون هم جشن گرفته بود. دانه های نقره ای برف، درخشش غریبی داشتند. سکوت نیمکت خالی برف گرفته ی زیر درخت کاج وسوسه انگیز بود. وسوسه ای برای فریادی به گرمی شاخه های برف گرفته.

کودکی که لباس های کهنه و رنگ و رو رفته ای پوشیده بود در حال نگاه کردن به ویترین مغازه ها بود. ستاره ی کریسمس درخت کاج توجه کودک را به خود جلب کرده بود. کودک به سمت درخت کاج آمد و روی نیمکت برفی نشست. فرشته در حالی که ستاره رو در دست داشت گفت:

"چرا تنهایی و در این سرما بیرون از خونه هستی؟"

کودک با لحن شیرین کودکانه اش گفت: "خونه ای ندارم. مادرم به من می گفت که فرشته ی کریسمس می تونه آرزوهای ما رو برآورده کنه. آیا تو فرشته ی کریسمس هستی؟"

فرشته:" نه. من فرشته ی درخت کاج هستم. اما تو چه آرزویی داری؟"

کودک که از سرما اشک هایش جاری شده بود گفت:" دوست دارم مادرم رو ببینم. "

فرشته:" شاید بتونم آرزوت رو برآورده کنم."

کودک با لبخندی کودکانه گفت:" واقعا. پس می تونی یک شکلات هم برای من ظاهر کنی."

فرشته با لبخندی گفت: "چرا که نه. حالا چشمهات رو ببند و دوباره باز کن."

کودک چشمهایش را بست و دوباره باز کرد. یک قطعه شکلات کوچک در دستان کوچک کودک وجود داشت. طوری که انگار بابا نوئل همه ی هدیه های کریسمس امسال را به او بخشیده باشد، شاد بود.

فرشته گفت:" حالا دوست داری مادرت را ببینی."

کودک:"بله. خیلی دوست دارم."

فرشته:" پس دست من رو بگیر."

کودک دست فرشته رو گرفت. پس از چند لحظه کودک به همراه فرشته از میان برف های زیبای کریسمس به آسمان پرواز کردند.

بدن بی جان کودک در حالی که شکلاتی در دست داشت هنوز روی نیمکت برف گرفته ی زیر درخت کاج تکیه داده بود. چشمانش انگار که به خواب شیرینی رفته بود، بسته شده بودند. لبخندش هنوز روی چهره ی زیبایش نقش بسته بود. امشب شب کریسمس هست. کریسمس مبارک.